سه پیشنهاد روی میز شماست و هر سه شرکت طراحی رابط کاربری از تحقیق، طراحی و تحویل حرف میزنند. روی کاغذ، فرقشان فقط در قیمت و زیبایی تصاویر نمونهکار است. اما انتخاب درست به شواهد بستگی دارد: نقش واقعی تیم در نمونهها، آزمون با کاربر و کیفیت تحویل به تیم فنی. اگر همینها را با دامنهای یکسان و یک جدول امتیازدهی بسنجید، تفاوت واقعی پیشنهادها خودش پیدا میشود.
پیش از مقایسه، بهتر است منظورمان را از دو اصطلاح یکی کنیم. رابط کاربری (UI) همان چیزی است که کاربر میبیند و با آن کار میکند: دکمه، فرم، منو و پیام خطا. تجربه کاربری (UX) کیفیت کل مسیر انجام کار است؛ یعنی کاربر چقدر راحت و بیخطا کارش را به سرانجام میرساند. شرکت طراحی رابط کاربری خوب در هر دو لایه شاهد دارد، نه فقط در لایهای که به چشم میآید.
- از تیم بخواهید دلیل تصمیمهای طراحی و سهم واقعی خود در نمونهکار را نشان دهد.
- پیشنهادها را با مسیرها، حالتها و خروجیهای یکسان مقایسه کنید.
- فایل قابل ویرایش، معیار پذیرش و حدود پشتیبانی را پیش از قرارداد روشن کنید.
- جدول امتیازدهی فقط با شاهد مفید است؛ امتیاز بالا جای شرط ضروری را نمیگیرد.
برای انتخاب شرکت طراحی رابط کاربری چه معیارهایی را بررسی کنیم؟
پاسخ کوتاه: هنگام انتخاب شرکت طراحی رابط کاربری، این شش مورد را بسنجید؛ یعنی همان جاهایی که ادعا و شاهد معمولاً از هم فاصله میگیرند:
تناسب تجربه تیم با مسئله شما، نه فقط با صنعت شما؛
نقش واقعی تیم در نمونهکارهایی که نشان میدهد؛
شواهد تحقیق و آزمون با کاربر؛
کیفیت نمونه تعاملی، یعنی نسخه کلیکپذیر طرح؛
خروجیهای قابل ویرایش، نه فقط تصویر؛
شرایط تحویل به تیم فنی و همکاری پس از آن.
بعد پیشنهادها را با دامنه یکسان، مسئول مشخص، نقاط تأیید و جدول امتیازدهی مقایسه کنید. قیمت و تصاویر زیبا کافی نیستند، چون بیشتر از سلیقه خبر میدهند تا از کیفیت کار.
در واقع «بهترین شرکت طراحی رابط کاربری» را در هیچ رتبهبندی عمومی پیدا نمیکنید. بهترین گزینه برای شما تیمی است که با مسئله، محدودیتها و توان همکاری خودتان جور باشد. برای مثال، تیمی که برای یک سامانه بانکی بزرگ عالی کار کرده، شاید برای محصولی کوچک با بودجه محدود سنگین و کند باشد.
اگر هنوز مرز این دو مفهوم برایتان روشن نیست، اول مطلب طراحی رابط کاربری چیست و چه تفاوتی با تجربه کاربری دارد؟ را بخوانید؛ چون اینجا فقط درباره انتخاب مجری حرف میزنیم.
برای پروژه شما شرکت مناسبتر است یا فریلنسر؟
جواب به اندازه و پیچیدگی کار بستگی دارد. وقتی دامنه محدود است و مدیر محصولی در دسترس دارید، یک فریلنسر متخصص اغلب کافی است. اما اگر چند جریان کاری پیچیده دارید و هماهنگی باید مستمر باشد، به ظرفیت تیمی نیاز پیدا میکنید. با این حال، عنوان «شرکت» بهتنهایی نشانه کیفیت نیست. گاهی پشت یک نام تجاری، کل پروژه روی دوش یک نفر است.
برای تصمیم بین فریلنسر و شرکت طراحی UI UX، این چهار معیار را کنار هم بگذارید:
معیار | فریلنسر | شرکت یا تیم |
|---|---|---|
ظرفیت واقعی | محدود به وقت آزاد یک نفر | تعداد افرادی که واقعاً روی پروژه شما کار میکنند، نه تعداد کل کارکنان |
جانشین مسئول | معمولاً وجود ندارد | تیم باید نامش را از اول بگوید |
دسترسی مستقیم به طراح | مستقیم و سریع | گاهی فقط از طریق مدیر پروژه |
هزینه هماهنگی | کم، ولی بار مدیریت روی شماست | بیشتر، ولی تیم بخشی از مدیریت را بر عهده میگیرد |
فرض کنید فقط میخواهید فرم ثبتنام یک اپلیکیشن را بازطراحی کنید. مسئله روشن است، کاربران یک گروهاند و تصمیمها را یک نفر میگیرد. در چنین کاری یک طراح باتجربه بهتنهایی کار را خوب پیش میبرد، چون تقریباً چیزی برای هماهنگکردن نمانده است.
حالا سامانهای را تصور کنید که مدیر، کارمند و مشتری هر کدام داشبورد و دسترسی جدا دارند. در این حالت تحقیق با چند گروه کاربر، ثبت تصمیمها و مستندسازی دقیق لازم است. یک نفر زیر این بار یا کند پیش میرود یا بخشی از کار را جا میاندازد. به همین دلیل، در چنین پروژهای شرکت طراحی رابط کاربری با تقسیم نقش روشن انتخاب منطقیتری است.
پس در هر دو حالت، چه با فریلنسر حرف بزنید چه با یک شرکت طراحی رابط کاربری، یک پرسش را جا نیندازید. اگر طراح اصلی از پروژه خارج شود، فایلها و دانش پروژه چطور به نفر بعدی میرسد؟ پاسخ خوب سه جزء دارد: ساختار مرتب فایل، مستند تصمیمها و نام یک جانشین.
نمونهکار را چگونه فراتر از زیبایی تصاویر ارزیابی کنیم؟
به هر نمونهکار مثل پرونده یک تصمیم نگاه کنید، نه مثل گالری. برای بررسی هر نمونه کار طراحی رابط کاربری، این پنج چیز را از تیم بخواهید: مسئله اولیه، کاربران، محدودیتها، تصمیمهای کلیدی و نتیجه قابل اثبات. تصویر زیبا را تقریباً هر شرکت طراحی رابط کاربری دارد، اما تفاوت را همین پنج مورد میسازد.
بعد سراغ نمونه تعاملی بروید. پروتوتایپ (Prototype) نسخهای کلیکپذیر از طرح است که پیش از کدنویسی، رفتار محصول را نشان میدهد. از تیم بخواهید یک مسیر اصلی را زنده اجرا کند. بعد سه حالت را ببینید: خطای ورودی، انتظار برای بارگذاری و نبود داده. بیشتر ضعفها همینجا پیدا میشود، چون خیلی از تیمها این حالتها را آخر کار و با عجله میکشند.
برای مثال، دو تیم را تصور کنید که یک پروژه کاملاً فرضی نوبتگیری آنلاین را ارائه میکنند. تفاوت دو ارائه اینطور است:
بخش ارائه | ارائه ضعیف | ارائه مستند |
|---|---|---|
مسئله | ندارد؛ مستقیم سراغ صفحههای نهایی میرود | تداخل زمان وقتی دو کاربر همزمان یک ساعت را انتخاب میکنند |
مسیر | چند صفحه جدا و بیارتباط | مسیر انتخاب خدمت، روز و ساعت، همراه با ساعتهای پر |
آزمون | اشارهای به آن نیست | کاربران تقویم را دیر پیدا کردند؛ تیم انتخاب روز را به بالای صفحه آورد |
نتیجه | جملهای کلی درباره تجربه عالی کاربر | خطای کمتر در آزمون دوم، با توضیح شرایط و تعداد شرکتکنندگان |
همچنین بین دو نوع ادعا فرق بگذارید. «کاربران در آزمون دوم کمتر گیر کردند» شاهد بهبود کاربردپذیری است. «فروش دو برابر شد» یک ادعای تجاری است و بدون داده، بازه زمانی و زمینه چیزی را ثابت نمیکند. فروش به قیمت، تبلیغات و فصل هم بستگی دارد، نه فقط به طراحی.
در نمونهکار، دلیل هر تصمیم از ظاهر نهایی آن مهمتر است.
با این حال، گاهی تیم بهخاطر قرارداد محرمانگی نمیتواند فایل کامل را نشان دهد. این طبیعی است. نسخه بینام، تصاویر با داده ساختگی یا توضیح شفاهی تصمیمها جایگزین معقولی است. اما امتناع کامل از توضیح، جایگزین نیست.
چگونه نقش واقعی تیم در پروژه را بررسی کنیم؟
برای هر نمونه بپرسید چه کسی تحقیق، ساختار مسیرها، طراحی بصری و تحویل را انجام داده است. پرسش دوم مهمتر است: کدامیک از این افراد هنوز در تیماند و روی پروژه شما کار میکنند؟ اگر طراحان اصلی آن نمونه رفته باشند، آن نمونهکار دیگر توان امروز تیم را نشان نمیدهد.
سپس مرور زنده بخواهید: بخشی از فایل، تاریخچه نسخهها یا مستند تغییرات. این مرور فقط با مجوز صاحب پروژه و بدون اطلاعات محرمانه درست است. من در این مرور معمولاً اول سراغ ساختار فایل میروم: نامگذاری لایهها، اجزای قابل استفاده مجدد و حالتهای مختلف یک دکمه. فایلی که فقط صفحههای براق دارد و هیچ حالت خطایی در آن نیست، یعنی طراحش برای نمایش کار کرده، نه برای ساختن.
در واقع، مشارکت محدود با مسئولیت کل طراحی فرق دارد. تیمی که فقط آیکنهای یک اپلیکیشن بزرگ را کشیده، نباید کل آن را نمونهکار خودش معرفی کند. استفاده از قالب آماده یا کیت رابط کاربری (UI Kit)، یعنی مجموعهای آماده از دکمهها و اجزا، هم لزوماً ایراد نیست. ایراد آنجاست که شرکت طراحی رابط کاربری سهم واقعیاش را پنهان کند.
یک پرسش هم در جلسهها همیشه به کارم آمده است: «کدام تصمیم طراحی را وسط کار عوض کردید و چه شاهدی باعث این تغییر شد؟» تیمی که واقعاً طراحی کرده، مثالش را دم دست دارد و بیمکث تعریف میکند. اما برای گرفتن این پاسخ، کار رایگان نخواهید و فایل محرمانه مشتری قبلی را هم درخواست نکنید.
از تیم بخواهید فقط یک تصمیم را از مسئله اولیه تا نسخه اصلاحشده توضیح دهد. این مرور کوتاه، کیفیت استدلال را بهتر از ورقزدن دهها تصویر نشان میدهد.
در جلسه اول درباره تحقیق و تست چه بپرسیم؟
سه چیز را در جلسه اول بپرسید: تیم کدام فرضیه را پرریسک میداند، کاربران را چطور پیدا میکند و نتیجه آزمون چطور طرح را تغییر میدهد. اما پیش از آن، دو اصطلاح را از هم جدا کنید؛ چون خیلی از پیشنهادها این دو را یکی میگیرند.
تحقیق کاربر یعنی شناخت مسئله و رفتار واقعی مخاطب، پیش از آنکه طرحی در کار باشد. آزمون کاربردپذیری (Usability Testing) یعنی کاربر یک کار مشخص را با طرح انجام دهد و شما ببینید کجا گیر میکند. نظرخواهی درباره زیبایی صفحه، آزمون کاربردپذیری نیست. پس اگر شرکت طراحی رابط کاربری از «تست با کاربر» حرف میزند و منظورش فقط پرسیدن «خوشتان آمد؟» است، هنوز آزمونی در کار نیست.
این چهار پرسش را با خودتان به جلسه ببرید:
پرریسکترین فرضیه این محصول چیست و چطور آن را میسنجید؟
کاربران آزمون را از کجا پیدا میکنید؟
چه کسی دسترسی به این کاربران را فراهم میکند، شما یا ما؟
نتیجه هر آزمون را کجا ثبت میکنید و چطور به تغییر طرح میرسد؟
با این حال، در بعضی پروژهها دسترسی به کاربر واقعی ممکن نیست؛ مثلاً نرمافزاری داخلی که کارمندانش وقت آزمون ندارند. در این حالت تیم باید فرضیات را مکتوب کند و بنویسد این ارزیابی تا کجا قابل اتکاست. بررسی تخصصی (Expert Review)، یعنی مرور طرح به دست یک طراح باتجربه بر پایه اصول کاربردپذیری، مفید است. اما همارز آزمون با کاربر نیست و تیمی که این دو را یکی جا بزند، ریسک را از شما پنهان کرده است.
برای مثال، در آزمون نوبتگیری فرضی از کاربر میخواهید نوبتش را به هفته بعد جابهجا کند. گزارش خوب ثبت میکند کاربر کجا مکث کرد، چه خطایی کرد و آیا کمک خواست. جمله «کاربر راضی بود» بهتنهایی چیزی به طراح یاد نمیدهد.
همچنین دسترسپذیری را فراموش نکنید. دسترسپذیری یعنی افراد کمبینا یا کسانی که با ماوس کار نمیکنند هم بتوانند از محصول استفاده کنند. بپرسید خوانایی متن، حرکت با صفحهکلید و روشنبودن پیام خطا را چطور بررسی میکنند. مرجع رایج این حوزه، راهنمای استاندارد دسترسپذیری محتوای وب یا WCAG است. یک شرکت طراحی رابط کاربری جدی میگوید کدام بخشها را با این راهنما میسنجد. اما ادعای انطباق کامل بدون آزمون، نشانه خوبی نیست.
خروجیها، زمانبندی و نقاط تأیید چگونه مشخص شوند؟
بهجای شمردن صفحهها، خروجیها را با فهرست مسیرها، نقشهای کاربری و حالتها تعریف کنید. کنار هر کدام هم معیار پذیرش بنویسید؛ یعنی شرطی که با آن میفهمید خروجی کامل است. تعداد صفحه بهتنهایی دامنه کار را نشان نمیدهد. ۳۰ صفحه ساده با ۱۰ صفحهای که هر کدام پنج حالت دارد، کار یکسانی نیست؛ دومی در عمل ۵۰ وضعیت جدا برای طراحی است.
پیشنهاد هر شرکت طراحی رابط کاربری باید مسیرهایی مثل ثبتنام، خرید و پیگیری سفارش را نام ببرد. پس برای هر خروجی معیاری بگذارید که بشود آن را در جلسه تحویل سنجید:
خروجی | معیار پذیرش |
|---|---|
نقشه مسیر کاربر (User Flow) | همه مسیرهای اولویتدار را با نقطه شروع، پایان و انشعابها نشان دهد |
طرح اولیه چیدمان (Wireframe) | ساختار و اولویت محتوا را پیش از طراحی بصری به تأیید شما برساند |
نمونه تعاملی | مسیرهای اصلی، از جمله حالت خطا، کلیکپذیر باشند |
فایل نهایی | برای هر صفحه حالت خالی، بارگذاری، خطا و موفقیت را داشته باشد |
مجموعه اجزای قابل استفاده مجدد | هر جزء نام روشن و حالتهای تعریفشده داشته باشد تا تیم فنی آن را یک بار بسازد؛ این همان هسته اولیه سیستم طراحی است |
برای مثال، معیار پذیرش مسیر پرداخت میتواند این باشد: «مسیر شامل پرداخت موفق، پرداخت ناموفق و تلاش دوباره است و تیم فنی بدون پرسش اضافه، رفتار هر حالت را میفهمد.» این جمله را در جلسه تحویل بهراحتی میسنجید؛ یا برقرار است یا نیست.
طرحی که حالت خطا ندارد، فقط برای روزهای خوب کاربر کشیده شده است.
از سوی دیگر، زمانبندی طراحی فقط به سرعت طراح بستگی ندارد. تأمین محتوا، دسترسی به کاربران، سرعت پاسخ شما و تأیید تیم فنی هم در آن سهم دارند. خیلی وقتها پروژه نه پشت میز طراح، که در صف تأیید و انتظار برای محتوا عقب میافتد. بنابراین از شرکت طراحی رابط کاربری بخواهید بهجای وعده یک مدت ثابت، وابستگیها و مسئول هر تأیید را در پیشنهادش بنویسد. مثلاً: «تأیید نقشه مسیر با مدیر محصول، حداکثر سه روز کاری پس از تحویل.»
همچنین تعداد دور اصلاح، مهلت بازخورد و روش ثبت تغییر دامنه را روشن کنید. تغییر نیاز با اصلاح خطای تحویل یکی نیست. اگر دکمه پرداخت در طرح حالت خطا ندارد، این نقص تحویل است و رفعش با تیم است. اما اگر وسط کار پرداخت اقساطی را اضافه کنید، دامنه تغییر کرده و باید جداگانه دربارهاش توافق کنید.
برای مقایسه قیمتها هم اول یک دامنه همسان به همه تیمها بدهید تا عددها مقایسهپذیر شوند. بدون آن، ارزانترین عدد شاید فقط کار کمتری را قیمت داده باشد. عوامل اصلی هزینه را در راهنمای برآورد هزینه طراحی رابط کاربری بخوانید.
مالکیت فایل و حدود همکاری پس از تحویل چگونه تعیین شود؟
در قرارداد، دو چیز را جدا از هم بنویسید: مالکیت فایل و دسترسی اجرایی به آن. دسترسی مشاهده با اختیار ویرایش یا انتقال فایل یکسان نیست. ممکن است لینک فایل را داشته باشید، اما فقط بتوانید آن را ببینید.
پیشنهاد من این است که تیم فایل را از ابتدا در فضای کاری شما بسازد یا در پایان کار به آن منتقل کند. فایلی که در حساب شخصی یک طراح مانده، با رفتن او عملاً از دستتان میرود. اگر تیم با فیگما کار میکند، راهنمای رسمی دسترسی و مدیریت فایل در فیگما را برای فهم سطحهای دسترسی مرور کنید.
همچنین شرایط استفاده و انتقال فایل منبع، اجزای مشترک، قلمها و داراییهای دارای مجوز را مکتوب کنید. دارایی دارای مجوز یعنی تصویر، آیکن یا قلمی که تیم آن را خریده یا با مجوز محدود استفاده کرده است. قلم را جدی بگیرید: مجوز قلم فارسیای که تیم خریده، لزوماً به شما نمیرسد.
تحویل خوب فقط فایل تصویری نیست، چون برنامهنویس از روی تصویر فقط میتواند رفتار را حدس بزند. پس این موارد را هم در دامنه تحویل بخواهید:
توضیح رفتار هر جزء: کلیک، نگهداشتن و غیرفعالبودن؛
وضعیتهای خاص: صفحه خالی، خطا، بارگذاری و متن خیلی طولانی؛
قواعد نمایش در اندازههای مختلف صفحه (Responsive)؛
جلسه انتقال به توسعهدهنده و پاسخ به پرسشهای اولیه او.
بعد از تحویل، سه نوع کار را از هم جدا کنید. بررسی اجرای طرح یعنی طراح مطمئن شود تیم فنی طرح را درست پیاده کرده است. پاسخ به پرسشهای توسعه یعنی رفع ابهامهای برنامهنویس. اما طراحی قابلیت جدید، پروژه تازهای است. مدت و ظرفیت پشتیبانی هر شرکت طراحی UI UX باید در پیشنهادش بیاید.
برای مثال، این بند ساده و غیرحقوقی میتواند نقطه شروع گفتوگو درباره دامنه تحویل باشد:
«مجری فایلهای منبع، کتابخانه اجزا و مستند رفتارها را در فضای کاری کارفرما تحویل میدهد. فهرست قلمها و داراییهای دارای مجوز، همراه با وضعیت مجوز هر کدام، پیوست تحویل است. مجری تا [مدت توافقشده] پس از تحویل به پرسشهای تیم توسعه پاسخ میدهد.»
با این حال، این متن جای مشاوره حقوقی را نمیگیرد. شرایط نهایی مالکیت به قرارداد شما و مجوز هر دارایی بستگی دارد.
پیش از پذیرش تحویل، با حسابی تحت کنترل کسبوکارتان بازشدن و ویرایش فایل را بررسی کنید. دسترسی وابسته به حساب شخصی یک همکار، برای ادامه پروژه ریسک دارد.
چه نشانههایی در پیشنهاد و وعدههای فروش هشداردهندهاند؟
سه نشانه اول اینهاست: تضمین نتیجه تجاری بدون شناخت محصول، زمان قطعی پیش از تعیین دامنه و وعده اصلاح نامحدود بدون سازوکار تأیید. هیچکدام بهتنهایی دلیل رد پیشنهاد نیست، اما هر کدام یک پرسش تکمیلی لازم دارد:
نشانه | پرسشی که بپرسید |
|---|---|
تضمین افزایش فروش | این عدد بر چه دادهای تکیه دارد؟ |
زمان قطعی پیش از تعیین دامنه | این زمان شامل کدام مسیرها و حالتهاست؟ |
اصلاح نامحدود | هر دور اصلاح را چه کسی تأیید میکند و کی آن را میبندید؟ |
معرفینکردن طراح مشخص | چه کسی هر روز روی فایل ما کار میکند؟ |
توضیحندادن سهم تیم در نمونهها | دقیقاً کدام بخش این پروژه کار شما بود؟ |
حذف حالتهای خطا از تحویل | پیام خطا و صفحه خالی را چه کسی طراحی میکند؟ |
از آن طرف، قیمت پایین بهتنهایی نشانه ضعف نیست. گاهی اختلاف قیمت از حذف تحقیق، نبود پشتیبانی یا طراحی فقط برای یک اندازه صفحه میآید. مثلاً پیشنهادی که فقط نسخه موبایل را طراحی میکند، طبیعی است ارزانتر باشد. پیشنهاد ارزان را رد نکنید؛ بپرسید چه چیزی در آن نیست.
بنابراین قاعده من ساده است: هر ابهام را به یک سؤال و هر پاسخ را به یک شرط مکتوب تبدیل کنید. اگر پاسخ روشن نمیگیرید، پیش از هر تعهد مالی دست نگه دارید. وقتی یک شرکت طراحی رابط کاربری از مکتوبکردن پاسخ طفره میرود، همین طفره خودش جواب است. برای پرسشهای عمومیتر درباره روش کار و ارتباط، پرسشهای کلیدی پیش از همکاری با شرکتهای طراحی وب را ببینید.
جدول امتیازدهی برای مقایسه تیمها چگونه استفاده شود؟
شش معیار را وزن بدهید، به هر تیم بر اساس شاهدی که دریافت کردهاید امتیاز بدهید و جمع وزنی را مقایسه کنید. این جدول، انتخاب تیم طراحی UI UX را از حس و حال جلسه به شواهد مکتوب میبرد. این مهم است، چون بعد از چند جلسه پشت سر هم معمولاً گرمترین ارائه در ذهن میماند، نه دقیقترینش.
معیار | وزن پیشنهادی | چه شاهدی بخواهید |
|---|---|---|
تناسب با مسئله | ۱۵ | پروژهای با پیچیدگی مشابه، نه فقط از همان صنعت |
سهم قابل اثبات | ۱۵ | مرور زنده فایل و نام افرادی که کار کردهاند |
تحقیق و آزمون | ۲۰ | گزارش آزمون، فرضیهها و تغییراتی که از آن درآمد |
نمونه تعاملی | ۱۵ | یک مسیر کامل با حالت خطا و نبود داده |
تحویل فنی | ۲۰ | ساختار فایل، مستند رفتارها و مجموعه اجزا |
شفافیت همکاری | ۱۵ | مسئول مشخص، نقاط تأیید و شرایط اصلاح |
البته این وزنها ابزار تصمیماند، نه نتیجه پژوهش. پیش از دیدن پیشنهادها، آنها را با پروژه خودتان تنظیم کنید. مثلاً اگر تیم توسعه شما کمتجربه است، شاید وزن تحویل فنی را بالاتر ببرید. ولی بعد از دیدن پیشنهادها به وزنها دست نزنید؛ وگرنه ناخواسته به نفع تیمی امتیاز میدهید که از اول دلتان پیشش بود.
برای امتیاز هر معیار، این مقیاس را به کار ببرید:
۰: شاهدی دریافت نکردهاید.
۱: فقط ادعای شفاهی شنیدهاید.
۳: مدرک مرتبط دیدهاید.
۵: مدرک مرتبط دیدهاید و تیم محدودیتهایش را هم روشن توضیح داده است.
دقت کنید که صفر یعنی شاهد نگرفتهاید، نه اینکه تیم ناتوان است. شاید آن شرکت طراحی رابط کاربری فقط سؤال دقیقی نشنیده است. پس پیش از نتیجهگیری، یک بار دیگر و دقیقتر بپرسید.
حالا نوبت فرمول است: وزن هر معیار را در امتیازش ضرب و حاصل را بر ۵ تقسیم کنید. جمع شش عدد، امتیاز نهایی تیم از ۱۰۰ است. مثلاً تیمی در معیار تحقیق و آزمون با وزن ۲۰، امتیاز ۳ گرفته است. یعنی ۲۰ ضرب در ۳، تقسیم بر ۵؛ این معیار ۱۲ امتیاز به مجموع آن تیم اضافه میکند.
برای ثبت، یک صفحهگسترده ساده با این ستونها بسازید: نام تیم، معیار، وزن، امتیاز، شاهد و ابهام باز. ستون ابهام باز از همه مهمتر است، چون فهرست سؤالهای جلسه بعد از همینجا درمیآید.
اما پیش از امتیازدهی، شرطهای ضروری را جدا کنترل کنید. دسترسی کامل به فایل منبع و یک مسئول مشخص از این دستهاند. اگر شرکت طراحی رابط کاربری یکی از این شرطها را نپذیرد، امتیاز بالا در بقیه معیارها جبرانش نمیکند.
نمونهکارهای ما در همین زمینه
پکیجهایPackages
خروجی این پکیجها فایل طراحی و مستندات است، نه سایت اجراشده. اگر پیادهسازی را هم به ما بسپارید، هزینهی این مرحله از قرارداد توسعه کسر میشود.
برای دریافت پیشنهاد از نیاسا چه اطلاعاتی بفرستیم؟
یک شرح کوتاه بفرستید که مسئله را روشن کند، نه فهرستی از صفحهها. در واقع همان شرحی که برای هر شرکت طراحی رابط کاربری دیگری میفرستید، برای ما هم کافی است. این الگو را پر کنید:
محصول و مخاطب: چه میسازید و برای چه کسانی؟
مسئله فعلی: کاربران کجا گیر میکنند یا کسبوکار کجا ضرر میکند؟
مسیرهای اولویتدار: دو یا سه کاری که کاربر باید حتماً راحت انجام دهد.
وضعیت طراحی و توسعه: طرح قبلی دارید؟ محصول زنده است یا در حال ساخت؟
محدودیت بودجه: یک بازه، حتی تقریبی.
تاریخ مورد نیاز و دلیلش: مثلاً یک رویداد، فصل فروش یا تعهد به سرمایهگذار.
دادههای کاربری: آمار استفاده، تماسهای پشتیبانی یا نتیجه نظرسنجی، اگر دارید.
تصمیمگیر و محدودیت فنی: چه کسی تصمیم نهایی را میگیرد و تیم توسعه با چه محدودیتهایی کار میکند؟
اگر هنوز دامنه روشن نیست، همین را صادقانه بنویسید. فهرست طولانی صفحههای حدسی کمکی نمیکند، اما توضیح مسئله کمک میکند. خیلی وقتها روشنکردن دامنه، خودش اولین بخش کار است.
در برونسپاری طراحی رابط کاربری، اطلاعات حساس مشتریان و دادههای مالی را از پیام اول حذف کنید. نمونهها و دسترسیهای لازم را بعد از توافق محرمانگی به اشتراک بگذارید، چون تا پیش از آن هنوز تعهدی بین شما و تیم نیست.
ما هم در خدمات طراحی رابط کاربری UI/UX نیاسا کار را از همین شرح شروع میکنیم. آن را میخوانیم، ابهامها را میپرسیم و دامنه همکاری را با شما روشن میکنیم. پس اگر آمادهاید، شرح پروژهتان را بفرستید تا دامنه را با هم بررسی کنیم.
حتی اگر همزمان با چند تیم گفتوگو میکنید، همین امروز وزنهای جدول را تنظیم کنید و شرحی یکسان برای همه بفرستید. مقایسه منصفانه فقط وقتی ممکن است که همه به یک سؤال جواب داده باشند.
شرح محصول، مسیرهای اولویتدار و محدودیتهایتان را بفرستید تا امکان و دامنه همکاری طراحی با نیاسا بررسی شود.
پرسشهای پرتکرار
۴بهترین شرکت طراحی رابط کاربری را چگونه پیدا کنیم؟
از تیمهایی شروع کنید که بتوانند مسئلهای نزدیک به پروژه شما را با شواهد توضیح دهند. از هر تیم یک مسیر تعاملی و دلیل تصمیمهایش را بخواهید؛ تعداد نمونهکار یا ظاهر وبسایت شرکت بهتنهایی کافی نیست.
آیا برای پروژه کوچک، فریلنسر انتخاب بهتری است؟
اگر دامنه مشخص است و شما ظرفیت مدیریت بازخورد و هماهنگی با توسعهدهنده را دارید، همکاری با فرد متخصص میتواند مناسب باشد. وقتی چند تخصص یا استمرار ظرفیت لازم دارید، ساختار تیم و جانشین مسئول اهمیت بیشتری پیدا میکند.
آیا میتوان بدون تحقیق کاربر طراحی را شروع کرد؟
میتوان با اطلاعات موجود و فرضیات ثبتشده شروع کرد، اما این کار عدم قطعیت را از بین نمیبرد. بهتر است مشخص شود کدام تصمیم پرریسک باید پیش از توسعه با کاربر بررسی شود.
آیا تحویل فایل فیگما شامل برنامهنویسی هم میشود؟
خیر؛ فایل طراحی و نمونه تعاملی معمولاً محصول قابل استفاده نهایی نیستند. اجرای کد، اتصال به داده و کنترل کیفیت نسخه ساختهشده باید جداگانه در دامنه همکاری مشخص شوند.










